بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و با تمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب می فهميد.
صداش
به شکل حزن پريشان واقعيت بود
و پلک هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان می داد .
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما کوچاند.
به شکل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحنای وقت خودش را
برای آيينه تفسير کرد.
  
نویسنده : مریم ; ساعت ۳:۳۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٥ شهریور ،۱۳۸٤
تگ ها :