حباب

  ندیده ای که حباب،

به یک تلنگر باد،

به چشم هم زدنی،محو می شود ناگاه؟

چه اتفاقی باید بیفتد ،

                     ای همراه،

که من بدانم و تو

که عمر و هستی ما

    حباب وار بر این موج خیز می گذرد؟

حباب را نفسی هست تا دهد از دست.

من وتو را،

 -ای داد-

      کجا مجال نفس ،در قفس ،در ین بیداد،

درین تهاجم دود،

درین سموم سیاه،

که همچو باد خزان ،برگ ریز می گذرد!

فریب صحنه تقویم را به هیچ انگار.

حساب روز و شب و ماه و سال را بگذار،

حساب لحظه نگهدار،

که چون فراری پا در گریز، میگذرد.

چگونه <<می گذرد>>ها

            <<گذشت>>شد ناگاه؟!

چه اتفاقی باید بیفتد ،ای همراه،

که این حباب بر احوال خود شود آگاه

که لحظه ای دیگر ،<<این نیز>>،

                                     نیز بگذرد!

  
نویسنده : مریم ; ساعت ٧:۳۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ مهر ،۱۳۸٦
تگ ها :