شکوفه های روشن شب تاب

همه روزهای نرفته

همین امروز است

همه روزهای رفته هم

 

شب که بیاید

شب مجبور است

تمام شکوفه های روشن شب تاب را

باور کند.

 

حالا آوازی بخوان

می دانم این بادهای گرسنه

از چیدن بی هنگام نیزارها آمده اند

اما سرت را که بالا بگیری

یک آسمان مروارید آن بالا ست

 

مهم نیست

آفتاب غایب باشد

رد پای کمرنگ همین پرنده تا پشت کوه

یعنی خیلی چیزها

 

چراغ را بالا تر بگیر

 

  
نویسنده : مریم ; ساعت ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳٠ اردیبهشت ،۱۳۸٦
تگ ها :

 

ما همیشه صداهای بلند را می شنویم

پر رنگ ها را می بینیم

سخت ها را می خواهیم ...

غافل از این که خوب ها آسان می آیند

بی رنگ می مانند و

بی صدا می روند ...

  
نویسنده : مریم ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ اردیبهشت ،۱۳۸٦
تگ ها :

کو...کو..

شبي خواهد رسيد از راه،

كه مي‌تابد به حيرت ماه،

 مي‌لرزد به غربت برگ،

                        مي‌پويد پريشان، باد.

 

 

فضا در ابري از اندوه

درختان سر به روي شانه‌هاي هم

                                     - غبارآلود و غمگين-

 راز واري را به گوش يكدگر

                                  آهسته مي‌گويند.

 

دري را بي‌امان در كوچه‌هاي دور مي‌كوبند.

چراغ خانه‌اي خاموش،

                          درها بسته،

                          هيچ آهنگ پايي نيست.

كنار پنجره، نوري، نوايي نيست ...

 

هراسان سر به ايوان مي‌كشاند بيد

به جز امواج تاريكي چه خواهد ديد؟

 

مگر امشب، كسي با آسمان، با برگ، با مهتاب

                                                ديداري نخواهد داشت؟

 

به اين مرغي كه كوكو مي‌زند تنها،

                                مگر امشب كسي پاسخ نخواهد داد؟

مگر امشب دلي در ماتم مردم نخواهد سوخت

مگر آن طبع شورانگيز، خورشيدي نخواهد زاد؟

كسي اينگونه خاموشي ندارد ياد...

 

شگفت انگيز نجوايي است!

در و ديوار

           به دنبال كسي انگار

                                   مي‌گردند و مي‌پرسند:

                                    از همسايه، از كوچه.

درخت از ماه،

             ماه از برگ،

                      برگ از باد!

  
نویسنده : مریم ; ساعت ٩:۱٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٥ اردیبهشت ،۱۳۸٦
تگ ها :

خدا همیشه با من است

خدا همیشه با من است

بچه بودم و درست مثل بچه ها

 

این سوال در سرم:«خدا کجاست؟»

با نگاه کودکانه ام تمام روز

توی چشم های مهربان مادرم

پشت گامهای استوار و خسته پدر

پرسه می زنم

شب که می رسید

لابلای کوچه های شب

لابلای شهر ساکت ستاره ها

پرسه می زدم

با خودم مدام حرف می زدم:

«خدا کجاست؟»

سالها گذشت و من بزرگتر شدم

سالها گذشته و خدای من همیشه بود و هست

خدای مهربان من همیشه با من است

خودش دو دست کوچک مرا گرفت

خودش برایم از امید گفت

و مثل یک درخت استوار و سبز توی این کویر پا گرفت

سالها گذشته،من بزرگتر شدم

و با خودم مدام حرف می زنم

ولی خدای من،هنوز بچه ام

و در میان ازدحام شهر بی قرار دست های تو

دو دست کوچک مرا بگیر

مرا ببر به سمت آسمان به سمت نور

به سمت هر کجا که از تو دور نیست

                                خدای من

                        اگر چه من بزرگتر شدم

و ذهنم از خیالهای رنگ رنگ و کهنه پر شده

اگر چه مثل روزهای صاف و ساده و زلال کودکی

لحظه لحظه با خودم ندارمت

-         اگر چه بد شدم-ولی خدای من !

هنوز کودکانه دوست دارمت.

نیره کاشی 

 

 

  
نویسنده : مریم ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٦
تگ ها :

 

هميشه ، وقتي تنها و ناامید و ملول

تنت ، روانت ، از دست اين و ان خسته است،

هميشه ، وقتي رخسار اين جهان تاريک

هميشه وقتي درهاي آسمان بسته است ؛

هميشه ، گوشه گرمي، به نام((دل))با توست

که صادقانه تر از هر که، با تو پيوسته است!

به دل پناه ببر! آخرين پناهت اوست.

تو را چنانکه تمناي توست،دارد دوست!

 

  
نویسنده : مریم ; ساعت ۱:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ اردیبهشت ،۱۳۸٦
تگ ها :